De magie van samen zingen

Als iemand mij zou vragen, waarom ik koordirigent ben geworden, zou mijn antwoord zijn: de magie van het samen zingen! Als koorzangers en dirigent maak je samen iets mee dat groter is dan jezelf. Wat die magie precies is,  kan ik niet omschrijven. Daarom is het ook zo magisch natuurlijk... Het gebeurt vaak als ik een werk met een koor doorzing dat al goed 'zit'.  Men staat niet meer hard na te denken over noten en tekst, maar komt los van dit alles. Dan komt er ruimte voor verbinden met de anderen. Je hoort die ander zingen en je hoort wat dat doet met wat je zelf zingt. Niet zelden kunnen zangers ineens veel meer als ze meegetrokken worden door anderen. Hoog zingen gaat als vanzelf en lange tonen lijken moeiteloos te zweven op de harmonie. Hoe heerlijk is dat! En hoe heerlijk voor mij als dirigent om de zangers dan verrukt te zien kijken en luisteren om zich heen: "wauw, dit is prachtig".  Volgens mij is er daarom geen betere manier om een groep verschillende mensen met elkaar te verbinden dan koorzang.